Zo simpel?

"Write your blog as if you are a ten year old because it makes it more 'real'."
Dit zijn niet mijn woorden maar ze zitten nu wel in mijn hoofd. Als blogger lees je andere blogs, je wilt tenslotte weten waar jij staat in de pikorde. Dat ronddwalen op andermans digitale pagina's levert doorgaans  bewondering en afgunst op. Het ziet er bij de buren altijd leuker en interessanter uit. Soms zo erg dat je met tegenzin naar je eigen bloghonk terugkeert om met de moed in de schoenen gezonken aan een nieuwe bijdrage te beginnen. Maar zojuist heb ik dan wellicht de gouden tip gelezen. Schrijf als het kind, net zoals schilders beweren dat het de kunst is te schilderen met de argeloosheid en onbevangenheid van het kind.
Moet ik dan al die woordenwijsheid die in mijn hoofd zit overboord gooien? Mag ik nog wel getuigen van eruditie, verstand van zaken en eigenzinnigheid? Dat laatste zeker wel. Met het overige moet matigjes omgesprongen worden. Want deze blog schrijf ik niet alleen voor mezelf. Dan bestond hij niet. Ik wil gehoord en gelezen worden. Maar net zoals ik nu al weer vergeten ben op welke blogsite ik de openingszin gelezen heb, klikken mensen mij weg en snellen naar het volgende toe.