Wanneer ben je connected en wanneer niet? Ik krijg na het zien van aflevering 1 van de pas gestarte tv-serie met deze naam het idee dat je in onze maatschappij pas connected bent als je een heftige relatie aangaat met een op jezelf gerichte camera. Die camera verleidt je tot het vastleggen van de meest intieme momenten tussen jullie beiden en soms spoort hij je zelfs aan tot het gedoe van een triootje. De spetters van zo'n actie kunnen als je je maatje mag geloven ongecensureerd voorgeschoteld worden aan tv-kijkend en zappend Nederland.
Onder het motto 'mijn leven is interessant en als jullie mij niet opzoeken zoek ik jullie op', hebben vijf aandachtstekortkomende vrouwen in ieder geval hun eerste kijkerswinst binnengehaald. Of de hoge kijkcijfers zich continueren zal afhangen van de mate waarin de dames zich emotioneel en fysiek bloot geven. Het is real life tv, onopgesmukt en van een laag BN'er-gehalte. Neemt niet weg dat ieder van deze vijf vrouwen met de gang naar nationale televisie meedingt naar een volwaardig BN'erschap.
Het adagium van altijd verbonden zijn en alles met iedereen in je leven delen is best wel uit te breiden tot buiten Facebook. Beeld en geluid, gezoen, geseks (dit laatste nog niet gezien maar je kan er op gaan zitten wachten) via de tv hakt er nog indringender in.
'Yes I am connected.' Niet met jullie dames, niet met de camera, maar met mezelf. En ik houd jullie daarbij liever op afstand, want hoewel er wel herkenning is zijn de verschillen toch ook groot. Al was het maar dat ik niet van mening ben dat mijn leven in ongeromantiseerde vorm interessant genoeg is voor anderen. Daarom schrijf ik een roman. Omdat het onverteerbare stuk van mijzelf eerst met veel spuug, maagzuur, gal, bacteriën en gassen omgezet moet worden voordat ik het durf aan te bieden. Ik geef jullie geen kijkje in de keuken, maar kom met een smakelijk hoofdgerecht. Dat heet de kunst van het gastenverwennen. En wie toch graag een kijkje achter de schermen wil nemen moet daarvoor eerst mijn toestemming vragen. Dat heet zelfbescherming en gezond verstand.
Zondag voelde ik me heel erg connected. Met de natuur, met het ijs, met de andere schaatsers, met mijn kinderen en met mezelf. Onze schaatsfratsen heb ik gefilmd met mijn mobiel. Te gekke draaiende bewegingen, valpartijen, de eerste losse schaatsmomenten van Fréderique. Dat filmpje hebben we thuis terugbekeken. We vonden het grappig, mischien zelfs ontroerend maar we voelden geen van drieën de behoefte het filmpje te delen met anderen. Om ons nog connecteder te voelen. De kunst is tegenwoordig om onconnected te blijven en daardoor nog enigszins authentiek.
Het tv-programma zal wel aan zijn eigen succes ten onder gaan. Huwelijken die nu nog goed zijn zullen stranden, en de vrijgezelle dames zullen aan de man geraken. Alles zal gaan verkeren in zijn tegendeel.
Want als je hieraan meedoet is één ding zeker, dan wil je een megaverandering in je leven op een crashende wijze tot stand brengen. Good luck ladies!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten