Herinnerde maar vergeten boeken

Herinnerde maar vergeten boeken.

Dit lijkt een contradictio in terminis maar ik zal het uitleggen.

Ik bedoel hiermee de boeken die ik me zo voor de geest kan halen en waarvan ik het gevoel wat ik erbij kreeg tijdens het lezen nog in mijn lichaam ervaar maar waarvan ik titel noch schrijver kan noemen. Het zijn de meeste boeken uit mijn leeshistorie. Omdat ik pas relatief kort aantekeningen maak van wat ik gelezen heb, is alles van daarvoor aan vergetelheid onderhevig geweest. En helaas ik kan er niet meer bij. Ik kan de ontbrekende gegevens niet meer opdiepen om daarmee mijn historische boekenschat bloot te leggen. Hoe graag zou ik ze allemaal weer in mijn hand willen houden en willen besnuffelen. De vraag beantwoorden van waarom ik ze toen zo mooi vond. Navraag doen in de familie heeft ook geen zin. Behalve mijn zus die nog het dichtst bij mijn leeshonger stond, was verder niemand in boeken geinteresseerd. En sinds mijn ouders kleiner zijn gaan wonen zijn veel boeken uit mijn jeugd ook weg gegaan.

Maar het waren toch vooral boeken van elders die ik las. Van de bibliotheek met name.

Ik herinner me dat ik een boek mee naar huis had gebracht. Ik ben nooit verder gekomen dan de eerste paar bladzijden ervan. Ik vond die zo intrigerend en mysterieus dat ik niet verder kon lezen. Die opgewekte spanning wilde ik voor niets ter wereld beëindigen. Met dat gevoel wilde ik leven. De hoopvolle verwachting die niet ingelost wordt. Misschien zou de rest van het boek wel tegenvallen of zakte de schrijfstijl in na enkele bladzijden. Het is een fenomeen dat moeilijk te verklaren is. Ik moet er langer over nadenken waar dit op duidde. Het zegt iets over mijn karakter, en dat voor mij mogelijk geldt : het bezit van de zaak is het einde van het vermaak.
Het eerste hoofdstuk van het bewuste boek speelde zich in zijn geheel af in de sneeuw in een of ander Oosteuropees land. Ik las het ook in de winter. Dat maakte het identificeren met de tekst gemakkelijker. Er kwam een huis in voor en een kind. De beschreven wereld was een onherkenbare voor mij, dat was misschien wel wat intrigeerde. De totaal andere wereld trok en zoog aan mij. En ik ben dat boek ontelbare malen opnieuw gestart zonder dat ik verder kwam dan dat eerste hoofdstuk. Sommige boeken lijken te heilig om te schenden. En lezen is dan als een vorm van verkrachten die ik mezelf niet toestond. Dus ging het boek terug naar de bib. Gelezen en ongelezen. Het bleef als beloftingsvol cadeau in de rekken staan totdat ik toe was aan de volgende leesronde. Misschien dat ik de volgende keer een hoofdstuk verder kwam. Dat ik er ooit verder in ben gegaan kan ik me niet herinneren. Het bleef een onvoldragen zwangerschap. Het kind werd nooit geboren.
Wat opvalt: ik weet bar weinig over de inhoud van het boek. Het moet dus iets geweest zijn in de schrijfstijl of de beginklapper dat mij zo gepakt heeft. Iets was er, maar wat?

Nu zou ik er ik weet niet wat voor over hebben om dat boek weer in handen te krijgen. Ik kan me niets van de uiterlijkheden van het boek herinneren. Alles wat op de kaft ervan staat is weggevaagd uit mijn geheugen of heeft er waarschijnlijk nooit lang ingezeten. Ook heb ik geen aanknopingspunten om op internet te zoeken. Het was een jeugdroman en ik las het toen ik ongeveer 10 of 11 jaar moet zijn geweest. Helaas helaas, dit boek is voor altijd onvindbaar. Weg en juist daardoor zo aanwezig. En zo zijn er nog veel meer. Boeken waarvan ik nog allerlei details weet maar niets over welk boek het precies is. Ik was erg bevattelijk voor alles rondom het boek. De hele geschiedenis van waar het stond in de bib tot hoe het boek rook, aanvoelde, geillustreerd was bleef mij langdurig bij. Oh ja, dat boek waar ik het hier eerder over ging, was geillustreerd. Als iemand een clou heeft welk boek het is – wat moeilijk zal zijn aan de hand van de gegevens die ik heb verstrekt – laat het me weten. ( wordt vervolgd).