De lange weg van een Remington typemachine naar een notebook

"Wachtwoord? Het moet een combinatie van letters en cijfers zijn," zeg ik luid en verstaanbaar.  
"Doe maar woonplaats en daarachter mijn geboortejaar."
Ik type in 'sHertogenbosch1926.
"Das veel te lang," protesteer ik.
"Wel makkelijk te onthouden. En wat anders?" vraagt hij.
"Ma's voornaam en de datum van jullie trouwdag bijvoorbeeld."
"Nee, die niet. Doe maar gewoon wat ik net zei."
Ik noteer gebruikersnaam en wachtwoord ook in het schriftje waarin alle geheimen van zijn digitale leven moeten komen. Hij heeft een sleuteltic en is altijd in paniek over verloren gewaande sleutels. Die van ijzer dan wel te verstaan. Ik vrees het ergste voor die andere sleutels die nu komen gaan.

Mijn vader is een trage trendvolger. Hij heeft op zijn 85ste zijn eerste computer aangeschaft. Een notebook. Lang over gesproken, lang over getwijfeld, heel erg bang voor geweest, tot in den treure uitgesteld maar uiteindelijk overstag gegaan. Kinderen en kleinkinderen slaken een collectieve zucht van verlichting. Nu na jaren zeuren en dralen het schoothondje eindelijk een warm plekje in huis heeft gekregen, komt de vermoeidheid en opgekropte frustratie bij iedereen naar buiten. "Had hij dit maar jaren eerder gedaan." Het is zinloos om te zeggen maar toch.
Zijn beste vriend Rob, decennialang een fervent anti-computeroccupist, is enkele maanden geleden dezelfde weg gegaan. Als trendsetter voor een hele groep ouderen uit zijn kring zie je nu ineens de ene na de andere krasse knar de plaatselijke computertoko binnen stappen om tekst en uitleg te vragen bij de aankoop van een, ja hoe heet het nieuwste model van die geavanceerde rekenmachine eigenlijk? Tebblet? Nootboek?Aaipet? Wiefie, bloetoes?
Mijn vaders voorlaatste gadget was een Remington typemachine. Niet eens een electrische. Werkzaam bij Remington op kantoor kreeg hij het ding met personeelskorting. Hij was er verknocht aan. Ik zie zijn vingers nog de druktoetsen te lijf gaan. Het geluid van de aanslagen, de inktlinten, de typefouten, de terugslaghendel, de typex, de zwaarte van het bakbeest, het is allemaal op mijn harde schijf opgeslagen.

Ik kijk hoe mijn vaders nog altijd vaste hand met de muis vat probeert te krijgen op de cursor die hem steeds ontglipt.
"Kunnen de letters wat groter? En hoe moet dat?"
Ons geduld wordt nog altijd op de proef gesteld. Maar om stoom af te blazen kunnen we nu altijd even  een spelletje ' Call of Duty Modern Warfare 3' spelen. Een spelletje 'knal-ze-allemaal-kapot' zoals mijn zesjarige dochter het noemt. Ik heb er wel een filter voor 'adults only' op gezet maar niet een voor 'geweld'.