Mooi nieuw onbekend woord: vakantiestuwmeer. Het kwam onlangs vanuit het niets prominent in het nieuws door een verandering in de wetgeving omtrent het opnemen van opgespaarde vakantiedagen. Een sociaal-economisch fenomeen van niet bijzonder bedreigend belang in de huidige economische recessieronde katapulteert het woord de samenleving in waardoor het ons overvalt op een moment dat iedereen zich net rond de decemberfeestdagen zit te verkneukelen over de bons vrije dagen die na 1 januari weer op de virtuele verlofkaart bijgeschreven zal worden. Vooral het cumulatieve effect, de bijtelling van nieuwe vakantiedagen bij oude, kan ons bijzonder opvrolijken.
Of bestaat het woord al langer? Even googelen. Juist, nieuw voor mij dus, waarschijnlijk omdat ik nooit de gelukkige bezitster van een vakantiestuwmeer ben geweest. Of moet ik zeggen de ongelukkige omdat er een smet aan het begrip blijkt te kleven? Een smet waar we nu vanaf willen. Ook daarvan was ik me nooit bewust. Wat is onwetendheid soms toch een zoete zaligheid om in te verkeren.
Bij het woord een woud aan associaties. Vakantie, zon, warmte, rozige vrijheid enerzijds en anderzijds het stuwmeer dat je vrijheid beknot omdat het duwt, dringt en noodzaak creëert terwijl vakantie juist is bedoeld om eens verlost te zijn van het knellende en noodzakelijke. Je voelt bij het woord stress opkomen. Navenant het waterpeil van het meer stijgt, neemt de vakantiestress toe.
Er is al zoveel dat je aandacht vereist en nu komt er ook dat stuwmeer nog bij dat zich als een kolossale watermassa achter je rug schuil houdt om opeens met tonnen tegelijk over je heen te donderen en je neer te drukken richting de bodem. Je kunt niet meer opstaan; het gewicht, de zwaarte, de verstikking, de verdrinking. Een ramp voltrekt zich. Je legt het loodje tijdens je vakantie als het al niet ervoor is. Je harde werken is voor niets geweest. Het moeizaam sparen van je vrije dagen voor die ene grote reis, die felbegeerde sabbatical, dat grootse plan samen met je …. (invullen) ….is de aanleiding geworden voor een tragisch ongeval. Het stuwmeer had een dermate oprukkend vermogen dat je het niet meer na kunt vertellen. Je baas, je partner, je kinderen, jijzelf, who is to blame? Het had zo mooi kunnen zijn.…………had.
Het Gardameer, de Friese meren, het Baikalmeer, er zijn genoeg meren die verbonden kunnen worden met vakantie. Bij een meer is dat echter niet het geval: het stuwmeer. Bij stuwen denk je aan hard werken, of aan hard tegenwerken.
Er is nog een andere zijweg te bewandelen. Het woord meer is een homoniem. Een meer is water maar meer is ook de vergrotende trap van veel. Vakantiestuwmeer als de vergrotende trap van vakantiestuwveel. Dan blijkt hoe desastreus de situatie pas echt wordt voorgesteld.
Kan er niet gewoon vrijheid blijven bij het opnemen van je vakantiedagen nadat je eerst vrij bent geweest in het opsparen ervan? Omdat vakantie zo dicht tegen vrijheid aanschuurt.
Laten we het vakantiestuwmeer niet leeg maken maar vol houden. En de lettergreep stuw schrappen. Zodat we het hele jaar kunnen voorgenieten van alle vrije dagen die we nog tegoed hebben. Met die rijkdom in ons hoofd nemen we ook pas echt vrij als we er optimaal van kunnen profiteren. En niet omdat de baas vindt dat we ze nu of nooit op moeten nemen. Gewoon omdat we allemaal volwassenen zijn die het zelf wel kunnen bepalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten