Too posh to push

Het weekblad Time krijg ik via een keten van familie en buren mijn huis binnen geschoven. Ik pik er altijd wel iets interessants uit. Mijn oog viel deze keer op het prachtig allitererende 'too posh to push'. Mijn eerste gedachte was dat het 'te sjiek om te haasten/dringen' betekende. De context en de content van het artikel wezen in een andere richting.
Een vrije vertaling, bron de online Urban Dictionary: 'too posh to push' slaat op vrouwen die zich te rijk, beroemd en sjiek vinden om een baby via het geboortekanaal naar buiten te persen. Zij kiezen bewust voor een keizerssnede omdat dit een schonere, makkelijkere en minder afstotende manier zou zijn om een kind ter wereld te brengen. (Subliem die zeggingskracht van het Engels, een weinig-woorden-nodig-taal.)

Hier valt men stil van zich terugtrekkend verstand. Als er een paar dingen zijn in het leven waarbij klassen-  en andere verschillen niet meer meedoen en de mens in al zijn naaktheid alleen tegenover het firmament komt te staan dan zijn dat wel geboren worden, baren en sterven. Wat blijft op die momenten is het aanschouwen van de dood in het teken van het leven. Er moet geknokt worden om de overgang te maken, met alle fysieke en mentale krachten die zich op zo'n moment aandienen. Dit is algemeen menselijk, en misschien worden we juist hierdoor wel echt mens.
Nee, menen de dames posh, de kakluitjes, filmsterren of anderszins (en hun mannen staan bibberend achter hen), bij ons werkt het toch net even anders. Wij willen een bevalling zo hebben, zo en anders niet: toediening van de maximale hoeveelheid narcose, een vlijmscherp mes zonder rafelvorming door de buikwand heen, het kind uit de buikholte liften, navelstreng wegknippen, baby ontdoen van geboortevuil en in de zorgvuldig bij elkaar gekozen designerkleertjes hijsen, dan pas langzaam bijkomen uit de roes.
Beroemdheden vergezellen hun wensen van een financieel zetje waardoor het eisen worden. En niemand heeft, oog in oog met de geboden dollars, de moed in het verweer komen.
De aanstaande vader houdt zich tijdens de lange aanloop naar de operatie gedeisd en komt pas in actie zodra het moment van de eerste 'all smiling' kiekjes daar is. Het wit van de moeder, het rood van de baby en het paars van de vader kunnen later nog weggephotoshopt worden.
De buitenwereld gluurt tussen de gordijnen mee. De facebookpagina van de kleine wacht op opvulling. Het plaatje moet perfect zijn. Ontsierende striae van vermoeidheid, vetophoping en chirurgische handelingen bij de moeder passen daar niet bij. Moederschap is hier een film die, wanneer de opnamen afgerond zijn, via de pers getoond wordt en zo succesvol mogelijk moet gaan draaien.

De baby, Dream genaamd, reageert tot ontzetting van de ouders als elk ander kind: het huilt, drinkt, plast, poept en slaapt te veel of juist te weinig. Moeder blijft nog minstens een week gecontroleerd uitrusten in de geheel opnieuw gedecoreerde 'superstar'kraamsuite waar een bont gezelschap van therapeuten zich aanbiedt met hun helende kunsten en gunsten. Thuis is er de opwachting door vers personeel dat in een drieploegendienst gaat draaien. Want als je een celebrity bent en posh (you belong to the 1%) dan kan zelfs de geboorte van een kind je leven niet omver blazen. Alleen een ongunstig gezinde pers is dat voorbehouden.